Op school werd ik vreselijk gepest. Waarom? Er kan wel 20 redenen bedenken. Ik leerde 1 ding: Ik hoor er niet bij.

  • bril.
  • naïef.
  • hooikoorts. Ik had altijd een snotneus.
  • beschermd opgevoed.
  • uit een andere stad.
  • Ik had een heel andere mening.

 

Waardoor het kwam? Misschien door van alles wat. Maar ik werd gepest vanaf de 4e klas lagere school tot de 2e keer 4e middelbare.

pestliedje

Ik herinner me, dat de hele klas zong: ‘Huhum, je bent vannacht weer dronken geweest …’ Het was in die tijd een populair liedje over ene Willem. Kennelijk zei ik vaak Huhum.

 

Ik kon wel door de grond zakken.

ziek thuis

Op de middelbare school, zo’n beetje vanaf de 2e klas bleef ik op dinsdag vaak ziek thuis. Dat kwam zo: op maandag ging ik hoopvol naar school. Ik hield van leren en tegen beter weten in hoopte ik, dat het pesten mee zou vallen. Op dinsdag was die hoop de bodem ingeslagen. En ik was zo moe en overprikkeld, dat ik me ziek meldde.

 

Mijn moeder zei op een gegeven moment: ‘Je hoeft niet in bed te blijven, als je je weer beter voelt.’Ze had wel in de gaten dat er iets speelde, maar wat precies, dat begreep ze niet. En ik vertelde niets. Ik begreep het zelf ook niet. Ik leerde alleen: Ik hoor er niet bij.

 

In de 2e keer 4e heb ik me over laten plaatsen naar een klas met punkers. Ik rookte niet mee, maar ik luisterde naar de wanhopige stem van de zanger van Joy Division. Ik herkende dat, die neergeslagen hoop.

 

De punkers hadden elkaar en gaven niets om de mening van de rest van de school.

 

Nu nog houd ik van punk. Het is thuiskomen voor mij.

Schrijven

Op zolder bewaar ik dagboeken uit die tijd. Schrijven, schrijven, schrijven. Dat heeft mij geholpen om 8 jaar pesten te overleven.

 

Eerst schreef ik heldenverhalen: De klas is in nood, ik red de klas, ze bedanken mij.

Daarna schreef ik puberfantasieën. De expliciete inhoud houd ik even voor mezelf…

Daarna liedjes over wereldvrede. (Ik had ondertussen een gitaar).

 

Zonder die dagboeken had ik nu niet meer geleefd. Ze vormden een uitlaatklep voor alle ellende. Het was een manier om te ordenen, wat ik meemaakte toen ik er zo erg niet bij hoorde.

 

En nu? Nu schrijf ik nog.

  • Om gedachten te ordenen.
  • Om gebeurtenissen te verwerken.
  • Om persoonlijk te groeien.
  • En vooral: om van te genieten.

Schrijven is voor mij van levensbelang. Het haalt de waarheid naar boven.

 

In november geef ik een workshop:

30/11 Schrijven zonder Zelfcensuur.

 

Wil jij ook de kracht van schrijven ervaren? Mail me dan op deze link.

Met vriendelijke groet,

Nanzz van Vliet

Schrijven heelt, maakt blij en vertelt de waarheid. Ik help vrouwen om de tijd te nemen voor creativiteit zodat zij meer genieten van het leven.

 

Pin It on Pinterest

Share This